Η πιο ευάλωτη ομάδα με τις μεγαλύτερες εν δυνάμει δυνατότητες και προοπτικές συναισθηματικής ανάπτυξης είναι οι μαθητές της σχολικής ηλικίας σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. Η αλλαγή των ποιοτικών χαρακτηριστικών του πλαισίου όπου δρα και κινείται το σχολείο και η έκπτωση και υπονόμευση των κοινωνικών όρων που επιδρούν στη διαμόρφωση της προσωπικής και κοινωνικής συνείδησης του νέου ανθρώπου φτιάχνουν δυσκολότερα περιβάλλοντα προσωπικής ανάπτυξης και μύησης στην πορεία της κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης. Οι ιστορίες βοηθούν να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις τους με το διπλανό, ενώ οικοδομούν μιαν εικόνα για την κίνησή τους ενδοσυναισθηματικά και αναστοχαστικά, διαμορφώνοντας κριτήρια για την υιοθέτηση ή αποτροπή συμπεριφορών σε μια μυητική διαδικασία, όπου η μυθοπλασία λειτουργεί ευεργετικά και άδηλα διαπαιδαγωγητικά. Ενισχύουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού και ενδυναμώνουν θετικές στάσεις, ενώ στηλιτεύουν άδηλα τις αποδιοπομπαίες ηθικά και κοινωνικά πρακτικές της σύνθετης και ευαίσθητης κοινωνικής και διαπροσωπικής συνύπαρξης. Συγκροτούν έναν ηθικό κώδικα θετικών αξιών μέσα από τον οποίο ο υπό ανάπτυξη νέος άνθρωπος θα γονιμοποιήσει ανάλογα την οπτική προσέγγισης του γύρω του περιβάλλοντος.