Η αφήγηση είναι μια απόλυτα επικοινωνιακή πράξη ψυχοδυναμικής λειτουργία, εξώστρεφης απεύθυνσης βασισμένης σε εσωτερικούς διαλόγους, στηριγμένης σε μεταφορικό ή συμβολικό λόγο με διαδικασίες ταύτισης, προβολής και επενέργεια τροποποιητική των διαθέσεων, των οπτικών και της συνειδητότητας του ατόμου προς την λογική της αντιμετώπισης και επίλυσης των όποιων συγκρούσεων, αδιεξόδων ή αρνητικών παραγόντων της ζωής του, αλλά και αναγνώρισης-εκτίμησης στην προοπτική της ενεργοποίησης των υπονομευμένων θετικών του.

Σε εποχές ρευστότητας και πολυποίκιλης έκφρασης της κρίσης και αμφισβήτησης (θεσμών, αξιών, προτύπων, σταθερών, αρχών) οι γονείς περισσότερο από ποτέ χρειάζονται έναν τρόπο κι ένα μέσο για να αφουγκραστούν τα παιδιά τους και να τα πλησιάσουν στη λογική της υποστηρικτικής συμβουλευτικής, της διαλογικής ανοχής και του φθίνοντος και με όρια παρεμβατικού ελέγχου στα πλαίσια παράλληλης και διακριτικής συμπόρευσης. Ο μεταφορικός χαρακτήρας των ιστοριών και οι μηχανισμοί προβολής, ταύτισης και μετάθεσης βοηθούν έτσι ώστε να αποκτηθεί μια άλλου είδους θέαση και νοηματοδότηση της βιωμένης εμπειρίας και είναι αναγκαίοι και ικανοί παράγοντες στη διαδικασία αλλαγής της οπτικής γωνίας μέσα από την οποία βλέπουμε τη λειτουργία των σχέσεών μας ενδοοικογενειακά στην προοπτική της εξώστρεφης κατεύθυνσης.